Nowozelandzka odmiana języka angielskiego wykazuje pewne różnice w stosunku do brytyjskiej lub amerykańskiej wersji, a jednocześnie łączy elementy obu tych odmian. Poniżej kilka cech charakterystycznych dla nowozelandzkiego akcentu i słownictwa:
- Akcent: Nowozelandczycy mają charakterystyczny akcent, który różni się od brytyjskiego i amerykańskiego. Ich sposób wymawiania liter i sylab jest bardziej zbliżony do australijskiego niż brytyjskiego akcentu. Często też nie wymawiają końcówek wyrazów.
- Słownictwo: Nowozelandzka odmiana języka angielskiego zawiera wiele słów i zwrotów, które nie występują w innych odmianach, a także używa słów, które w innych krajach mają zupełnie inne znaczenie. Przykłady takich słów to: bach (domek letniskowy), chilly bin (lodówka na pikniku), jandals (japonki), sweet as (dobrze).
- Skróty i uproszczenia: Nowozelandczycy często skracają wyrazy i zwroty, np. „kiwi” zamiast „New Zealander”, „barbie” zamiast „barbecue”, „brekkie” zamiast „breakfast”.
- Słownik maoryski: W Nowej Zelandii język maoryski ma oficjalny status, więc wiele słów i zwrotów z tego języka jest powszechnie używanych w codziennym języku angielskim. Przykłady to: kia ora (cześć), haka (tradycyjny taniec wojenny Maorysów), whanau (rodzina).
W porównaniu z brytyjskim i amerykańskim językiem angielskim, nowozelandzka odmiana języka jest bardziej wyluzowana, ma mniej formalnych reguł gramatycznych i więcej slangu. Jednak w ogólnej ocenie, różnice między odmianami są stosunkowo niewielkie i zrozumienie między użytkownikami języka z różnych krajów zazwyczaj nie stanowi problemu.
