Nowa Zelandia to kraj wyspiarski położony na południowo-zachodnim Pacyfiku. Zanim Europejczycy odkryli ten kraj, był on zamieszkany przez Maorysów, którzy przybyli na te tereny około 1000 roku n.e. Maorysi wywodzą się z Polinezji i stanowią około 15% populacji kraju.
Europejscy odkrywcy po raz pierwszy zobaczyli Nową Zelandię w 1642 roku, kiedy to holenderski podróżnik Abel Tasman odkrył zachodnie wybrzeże południowej wyspy. W ciągu następnych kilku dekad kilku innych odkrywców dotarło na te ziemie, ale nie zapoczątkowali oni stałego kontaktu z Maorysami.
Angielski kapitan James Cook, który przybył do Nowej Zelandii w 1769 roku, ustanowił pierwsze stałe kontakty między Europejczykami a Maorysami. W kolejnych latach zaczęli przybywać do kraju pierwsze grupy osadników brytyjskich, a w 1840 roku podpisano Traktat Waitangi, który uznawał Maorysów za rdzennych mieszkańców kraju i przekazywał władzę nad ziemią brytyjskiemu monarchii.
W XIX wieku Nowa Zelandia była brytyjską kolonią, a w 1907 roku uzyskała autonomię. Kraj brał aktywny udział w I wojnie światowej po stronie Wspólnoty Narodów i przyczynił się do zwycięstwa aliantów.
W latach 20. i 30. XX wieku Nowa Zelandia zaczęła rozwijać się gospodarczo i przemysłowo. W czasie II wojny światowej Nowa Zelandia stanowiła ważną brytyjską bazę wojskową i przyczyniła się do zwycięstwa aliantów.
Po wojnie Nowa Zelandia stała się członkiem ONZ, a w latach 50. i 60. XX wieku rozwijała się gospodarczo. W 1975 roku podpisano umowę między rządem a Maorysami, która miała na celu rozwiązanie problemu nierówności społecznych i kulturowych między obiema społecznościami.
W 1984 roku, po kryzysie gospodarczym, w kraju wprowadzono reformy wolnorynkowe. W latach 90. Nowa Zelandia zaczęła prowadzić politykę otwartych granic, co doprowadziło do napływu imigrantów z całego świata.
Dzisiaj Nowa Zelandia jest uważana za jeden z najbardziej rozwiniętych i stabilnych krajów na świecie.
Kraj ten jest znany z produkcji owoców, warzyw i mięsa, a także z bogatej kultury Maorysów i pięknych krajobrazów. Współczesna historia Nowej Zelandii to również wiele wydarzeń politycznych i społecznych.
Po II wojnie światowej Nowa Zelandia podpisała sojusz z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi, stając się członkiem Commonwealthu. W latach 70. i 80. XX wieku miały miejsce liczne protesty społeczne, skierowane przeciwko m.in. udziałowi Nowej Zelandii w wojnie w Wietnamie oraz polityce ekonomicznej rządu.
W latach 80. XX wieku na scenie politycznej pojawił się David Lange, który jako premier rządu poprowadził kraj w kierunku reform liberalnych i zwiększenia samodzielności Nowej Zelandii. W 1984 roku podpisano umowę o wolnym handlu z Australią, co przyspieszyło proces integracji gospodarczej między oboma krajami.
W 1996 roku władzę objął pierwszy premier pochodzenia azjatyckiego, Jenny Shipley, która kierowała rządem do 1999 roku. W latach 2008-2023 premierem Nowej Zelandii była kobieta – Jacinda Ardern, która zyskała międzynarodową sławę swoją postawą wobec zamachów terrorystycznych w Christchurch w 2019 roku, a także stanowczymi decyzjami w trakcie globalnej panedmii Covid-19. Od 2023 roku premierem Nowej Zelandii jest Chris Hipkins.
Współczesna Nowa Zelandia to rozwinięte społeczeństwo, opierające się na gospodarce rynkowej i liberalnych wartościach. Kraj ten jest członkiem licznych organizacji międzynarodowych, m.in. ONZ, WTO, OECD czy APEC.
Mimo że Nowa Zelandia to kraj stosunkowo młody, to ma bogatą historię i kulturę, a jej mieszkańcy znani są z gościnności i otwartości na innych.
